μετάφραση από: https://www.fembio.org/english/biography.php/woman/biography/louise-aston/
Η μικρότερη κόρη ενός Konsistorialrat (συμβούλου του εκκλησιαστικού συμβουλίου) λαμβάνει ιδιωτική εκπαίδευση και, μόλις 17 ετών, εξαναγκάζεται σε γάμο με τον Άγγλο βιομήχανο Σάμιουελ Άστον:
Η Άστον εγκαθίσταται στο Βερολίνο με τη μοναδική επιζήσασα από τις τρεις κόρες της και αγωνίζεται για μια λογοτεχνική καριέρα. Συνδέεται με τους Νέους Εγελιανούς και σύντομα γίνεται διαβόητη ως μια «αντρογυναίκα» που φορά παντελόνια. Ανώνυμα γράμματα οδηγούν σε αστυνομική ανάκριση, κατά την οποία η Άστον ομολογεί ότι «δεν πιστεύει στον Θεό και καπνίζει πούρα. Σκόπευε να απελευθερώσει τις γυναίκες, ακόμα κι αν αυτό της κόστιζε τη ζωή της. Θεωρεί τον γάμο ανήθικο θεσμό […]».
Ακόμα και πριν από την έκδοση της πρώτης της ποιητικής συλλογής, Wilde Rosen (1846), η Άστον εξορίστηκε από το Βερολίνο. Λίγο αργότερα, δημοσιεύει το έργο της Meine Emanzipation, Verweisung und Rechtfertigung, στο οποίο διατυπώνει ριζοσπαστικά την αρχή της ισότητας και το δικαίωμα της γυναίκας για ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς της. Προφανώς, χάνει την κηδεμονία της κόρης της λόγω του τρόπου ζωής της.
Ωστόσο, παραμένει «ένα παιδί που αγωνίζεται στους αγώνες των καιρών». Στον επαναστατικό χρόνο του 1848, επιστρέφει στο Βερολίνο και βιώνει την Επανάσταση του Μαρτίου. Συμμετέχει στις Ελεύθερες Δυνάμεις (Freischaren) και παίρνει μέρος στην εκστρατεία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ως νοσοκόμα. Εκεί γνωρίζει τον δεύτερο σύζυγό της, τον Δρ. Ντάνιελ Έντουαρντ Μέιερ.
Η Άστον εκδίδει ένα δεύτερο μυθιστόρημα, το Lydia, και συντάσσει επτά τεύχη του περιοδικού Der Freischärler, πριν αναγκαστεί να φύγει ξανά από το Βερολίνο ως ριζοσπάστρια δημοκράτισσα. Μετά από αρκετές απελάσεις, γίνεται προσωρινά ανεκτή στη Βρέμη, όπου γράφει το μυθιστόρημα Revolution und Contrerevolution (1849). Το έργο Freischärlerreminiszen του 1850 είναι η τελευταία της δημοσίευση.
Ακόμα και πριν από τον γάμο τους, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Μέιερ αντιμετωπίζει τις πρώτες επαγγελματικές του δυσκολίες, καθώς η Άστον θεωρούνταν «ενεργό εργαλείο προπαγάνδας». Μετά την απόλυση του Μέιερ το 1855, ξεκινά μια 20ετής περιπλάνηση για το ζευγάρι. Ο πρώτος σταθμός ήταν η Ρωσία κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, και ο τελευταίος το Βάνγκεν ιμ Άλγκοϊ, όπου η Λουίζε Άστον-Μέιερ πέθανε λίγο μετά την άφιξή της το 1871.
Σύνδεσμοι
Friedrichsmeyer, S. (2020): Aston, Louise. Διαθέσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση https://www.ohio.edu/chastain/ac/aston.htm, ενημερώθηκε στις 8/10/2020, ελέγχθηκε στις 4/11/2022.
Moment (2021): Louise Aston: the Vormärz feminist. Διαθέσιμο στο διαδίκτυο στη διεύθυνση https://www.momentbulletin.com/post/louise-aston-the-vorm%C3%A4rz-feminist, ενημερώθηκε στις 12/21/2021, ελέγχθηκε στις 4/11/2022.
Λογοτεχνία & Πηγές
Carico, Marilyn Eschinger (1977): The life and works of Louise Aston-Meier. Διδακτορική διατριβή. Knoxville, TN: Πανεπιστήμιο του Τενεσί.
Frederiksen, Elke (Επιμ.) (1989): Women writers of Germany, Austria, and Switzerland. An annotated bio-bibliographical guide. 1η έκδ. Νέα Υόρκη κ.α.: Greenwood Press (Βιβλιογραφίες και δείκτες στις σπουδές γυναικών, 8).
Goodman, Katherine (1986): Dis/Closures. Women’s autobiography in Germany between 1790 and 1914. Νέα Υόρκη κ.α.: Lang (New York University: New York University Ottendorfer series, 24).
Whittle, Ruth; Pinfold, Debbie (2005): Voices of Rebellion. Political writing by Malwida von Meysenbug, Fanny Lewald, Johanna Kinkel and Louise Aston. Οξφόρδη: Lang (Βρετανικές και ιρλανδικές μελέτες για τη γερμανική γλώσσα και λογοτεχνία, 40).
